10 mei 2020

Grijs klusteam steunpilaar voetbalclub Volendam


Ze zijn niet kapot te krijgen. Zelfs nu, tijdens de coronacrisis, kan voetbalvereniging RKAV Volendam teren op een groep gepensioneerde vakmensen die ervoor zorgt dat het sportcomplex uitzonderlijk goed wordt verzorgd. „Voor ons is het een uitje, voor de club zijn we goud waard.

Een zonnige ochtend aan de Volendamse Dijk. De klusjesmannen hebben hun drinkpauze er net op zitten. „Sommige mensen denken dat wij hier uitsluitend koffie drinken, maar daar kunnen wij alleen maar om lachen”, vertelt Thoom Veerman, het aanspreekpunt van de groep vrijwilligers.

Tegelzetters, glaszetters en schilders De 72-jarige vitale Volendammer loopt ondertussen via een smal trappetje richting het dak, om te kijken hoe het ervoor staat met de zonnepanelen. „We kunnen ook maar alles”, lacht Veerman. „Onze groep bestaat uit een stuk of vijftien mensen. Tegelzetters, glaszetters, schilders, noem maar op. We verhelpen hier echt alle technische problemen.”

 

Soms krijgen ze hulp uit onverwachte hoek. „Voordat Wim Jonk hoofdtrainer werd bij FC Volendam, kwam hij ons af en toe ondersteunen. Wim is vroeger opgeleid tot schilder en dat is hij niet verleerd. Maar hij voelde zich ook nooit te groot om bijvoorbeeld te schuren. Dat is sowieso wel de kracht van deze groep, hoor. Niemand heeft egoïstische trekjes, er wordt niet over elkaar geroddeld en we hebben echt een klik met elkaar. We bestaan nu bijna dertien jaar en zijn uitgegroeid tot een vriendengroep.”

 

Dat betekent tegelijkertijd dat de klap des te harder aankomt wanneer er iemand van de groep overlijdt. Veerman en consorten hebben dat in de loop der jaren al vier keer meegemaakt. „Dat zijn verschrikkelijke momenten, zeker als het onverwachts gebeurt. Dat hebben we namelijk ook al ervaren. Tragisch. Als je onze leeftijd hebt, weet je dat het risico er is, maar zoiets went nooit. Laten we hopen dat het coronavirus ons bespaard blijft.”

De leden van de Volendamse klusploeg zijn bijna allemaal 65 jaar of ouder en lopen dus wel een verhoogd risico om het virus op te lopen. Ze hebben in ieder geval besloten om niet meer met de hele groep tegelijk aan de slag te gaan. Ze werken in teams van vier en er wordt zeer scherp toezicht gehouden op de anderhalve meter afstand. Veerman: „We hebben wel getwijfeld, maar we kunnen de club toch niet zomaar in de steek laten als het even moeilijk wordt? Nee, dat gaan we niet doen. Daar zouden onze vrouwen trouwens ook niet blij mee zijn, hoor. Dan zitten ze de hele dag met ons opgescheept. En bovendien worden wij daar ook alleen maar oud en lui van.”

 

terug   »